Op Wereldautismedag was Suzanne te gast bij het radioprogramma Vroege Vogels op NPO Radio 1. In gesprek met Nanoa Struyck en Chanel Mathiel-Lodik zoomden we in op een belangrijk, maar nog vaak onderbelicht thema: vrouwen en meisjes met autisme.

Autisme uit zich bij vrouwen vaak anders dan bij mannen. Waar autisme bij jongens en mannen doorgaans sneller wordt herkend, blijft het bij meisjes en vrouwen vaak lange tijd onopgemerkt. Dit komt onder andere doordat zij een groot vermogen hebben om te maskeren. Ze leren zich aan te passen aan hun omgeving, spelen sociaal gewenst gedrag na en doen vaak hard hun best om te voldoen aan de verwachtingen die zij denken dat anderen van hen hebben. Maar dat aanpassen heeft een prijs.

Veel vrouwen met autisme raken overbelast of zelfs uitgeput, omdat ze structureel over hun eigen grenzen gaan. Ze kunnen het ogenschijnlijk ‘goed doen’, maar van binnen lopen ze vast. Daarom is het belangrijk om het gesprek niet alleen te voeren over wat deze vrouwen en meiden kunnen, maar vooral ook over wat het hen kost. Wat hebben zij nodig om zichzelf te kunnen blijven, om zich goed te blijven voelen, en om écht te kunnen floreren?

Een krachtige vraag uit de methodiek die hierbij wordt gebruikt, luidt: “Het gaat niet om of je iets kunt, maar om wat het je kost.” Dit vraagt om een andere benadering — een waarin ruimte is voor het erkennen van overprikkeling, vermoeidheid en innerlijke strijd. Het vraagt ook om het ontwikkelen van nieuwe vaardigheden; nee zeggen, eigen keuzes maken, rust nemen. Kortom, leren dat het oké is om niet altijd mee te doen of om dingen op een andere manier te doen.

Het gesprek bij Vroege Vogels was niet alleen waardevol vanwege de ervaringsverhalen van de gasten, maar ook door de nieuwe blik op autisme die werd gedeeld. Een blik waarin niet alleen de beperkingen centraal staan, maar juist ook het talent, de veerkracht en de behoefte aan erkenning.

Er is nog veel werk te doen. De eerste stap begint bij het erkennen van deze verhalen en het serieus nemen van wat meisjes en vrouwen met autisme nodig hebben. Door in gesprek te gaan, te luisteren én te leren, kunnen we bouwen aan een samenleving waarin zij zichzelf mogen zijn — zonder masker.